دوشنبه, ۳۰ مرداد ۱۳۹۶ مصادف با 28 ذوالقعده , 1438
خانه » مقاله‌ها » علوم و معارف قرآني » چگونگی تشکیل باران در قرآن
چگونگی تشکیل باران در قرآن

جهان با هر آن‌چه در آن است، پر از شگفتی، دقت و حکمت و قوام است. از قعر زمین تا اوج کهکشان‌ها ما را بدان رهنمون می‌کند که در پس این همه ریزه‌کاری و دقت گرداننده‌ای کاردان و رهبری حکیم وجود دارد که به ما می‌فهماند آفریدگار این مخلوقات به تمام جزئیات خلق خود آگاه است. و به انسان قدرت و اختیار کامل عطا کرد تا برای امور دین و دنیای خود سعی و تلاش کند و در پَی ارتقاء سطح علم و دانش خود باشد. بر همین اساس آیات قرآن نیز ما را به تدبر و تأمل رهنمون کرده تا بدین وسیله به اوج عظمت و بزرگی خدا پی ببریم. و در این میان آیاتی از قرآن را می‌بینیم که از نکات بسیار دقیق و ظریف علم پرده برداشته، حال آن که علم بعد از پیشرفت و ترقی به آن‌ها رسید.

و این‌جاست که در بخش معجزات علمی قران به آیاتی برمی‌خوریم که بر حسب دقت و نکته سنجی که در خور دارند از بسیاری از علوم و دانش‌ها سخن گفته‌اند و از بسیاری دقایق علوم رازگشایی کرده‌اند که به وسیله‌ی بزرگان اسلامی و غیراسلام به ثبوت رسیده.

این گونه آیات بسیار زیاد‌اند ، به طور اختصار، به ذکر دو آیه می‌پردازیم.

قرآن کریم می‌فرماید: ﴿وَمِنْ کُلِّ شَیْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَیْنِ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ﴾ [ذاریات: ۴۹]؛ ما هر چیزی را جفت آفریدیم تا شما پند حاصل کنید.

به هنگام نزول این آیه، نر و ماده فقط در انسان‌ها یا جانوران و در چند گیاه تصور می‌شد. این حقیقت قرآنی با ترقی و پیشرفت علم واضح شده که نر و ماده در هر چیزی وجود دارد. فرقی نمی‌کند که به این جفت‌ها چه نامی گذاشته شود، نر و ماده، مثبت و منفی و یا الکترون و پروتون.

خداوند در قرآن کریم درباره‌ی تشکیل ابرهای متراکم می‌فرماید: ﴿أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یُزْجِی سَحَابًا ثُمَّ یُؤَلِّفُ بَیْنَهُ ثُمَّ یَجْعَلُهُ رُکَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَیُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ جِبَالٍ فِیهَا مِنْ بَرَدٍ فَیُصِیبُ بِهِ مَنْ یَشَاءُ وَیَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ یَشَاءُ یَکَادُ سَنَا بَرْقِهِ یَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ﴾ [نور: ۴۳]؛ در هر لفظ و هر حرف از این آیه معجزه‌ای نهفته شده که توسط تحقیقات دانشمندان و ماهواره‌های هواشناسی ثابت شده و به درجه اثبات و کمال رسیده است.

شرح نکات علمی آیه

الف: ﴿أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یُزْجِی سَحَابًا﴾؛ ازجاء در لغت عرب راندن و سوق‌دادن را می‌گویند؛ یعنی: خداوند به وسیله‌ی باد، ابرها را به آرامی به سوی هم می‌راند، اما این راندن و سوق دادن تا کجا ادامه دارد؟ دانشمندان می‌گویند: سوق دادن ابرها تا نقطه‌ی اجتماع و به هم پیوستن ابرها ادامه دارد.

ب: ﴿ثُمَّ یُؤَلِّفُ بَیْنَهُ﴾؛ در مرحله‌ی دوم ابرها به هم پیوند می‌خورند، بدین معنی که قبل از این مرحله همه‌ی ابرها جدا و مستقل از هم هستند.

محققان علوم هواشناسی دراین باره می‌گویند: اجتماع و پیوند ابرهای پراکنده ممکن نیست، مگر این که ابتدا به سوی هم رانده شوند و این دقیقاً منطبق با مرحله‌ی اول تشکیل ابرهاست که قرآن نیز بدان اشاره کرده است.

ج: ﴿ثُمَّ یَجْعَلُهُ رُکَامًا﴾؛ در این مرحله ابرهای متراکم به صورت توده‌های بسیار بزرگی درمی‌آید و از دور به شکل کوه‌هایی عظیم دیده می‌شود.

د: ﴿فَتَرَى الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ﴾؛ خداوند نفرموده: باران را از درون ابر فرو می‌فرستیم، بلکه می‌فرماید: از لابه‌لای ابرها باران را فرو می‌فرستیم و این بدین خاطر است که آب داخل ابرها بسیار ریز و ناپیدا است و برای تشکیل یک قطره باران باید صدها هزار از این قطرات ریز به هم بپیوندند، لذا وقتی ابرها به هم پیوستند و تشکیل یک ابر واحد را دادند، باران از میان ابرهای به‌هم‌پیوسته شده پایین خواهد آمد.

هـ: ﴿وَیُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ جِبَالٍ فِیهَا مِنْ بَرَدٍ﴾؛ اشاره به این دارد ابری که از آن تگرگ فرو می‌بارد، باید کوهی شکل باشد و هر ابری دارای تگرگ نیست.

و: ﴿فَیُصِیبُ بِهِ مَنْ یَشَاءُ وَیَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ یَشَاءُ یَکَادُ سَنَا بَرْقِهِ یَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ﴾؛ هر کسی را بخواهد زیان می‌رساند و هر که را بخواهد از زیان دور می‌دارد، درخشش برق حاصل از اصطکاک ابرها به قدری نیرومند است که نزدیک است چشم‌ها را از میان بردارد.

دقت و اعجاز حرف عطف ثم و ف در مراحل سه‌گانه تشکیل ابرها

خداوند در دو مرحله‌ی اول تشکیل ابرها حرف عطف ثم را به کار برده، یعنی فرموده: ﴿أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یُزْجِی سَحَابًا ثُمَّ یُؤَلِّفُ بَیْنَهُ ثُمَّ یَجْعَلُهُ رُکَامًا﴾؛ ولی در مرحله‌ی سوم و مراحل آخر تشکیل ابرها، از حرف عطف ف استفاده نموده: ﴿فَـتَرَى الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ﴾؛ علتش این است که با دقت در مراحل سه گانه تشکیل ابرها، فهمیده می‌شود که در مرحله‌ی اول و دوم برای بروز و تحقق هر مرحله به یک فاصله‌ی زمانی نیاز است، برای همین حرف عطف ثم که نشان‌گر فاصله‌ی زمانی بیش‌تر است، به کار برده شده و در مرحله‌ی سوم برای بروز و تحقق آن فاصله‌ی زمانی لازم نیست، لهذا با حرف عطف ف که برای فاصله‌ی زمانی بسیار اندک است، این مطلب بیان شده است.

چه کسی آن‌حضرت صلى الله علیه وسلم را از این دقایق و ریزه‌کاری‌ها مطلع ساخت و برای ایشان به طور مفصل از پیدایش ابر و باران و رعد و برق سخن گفت؟ آری، این همه دقت و ریزه‌کاری که در آیات قرآن مشاهده می‌شود، مؤید این مدعاست که هر آن‌چه بر آن‌حضرت صلى الله علیه وسلم نازل شده، از جانب الله ذوالجلال می‌باشد و این یکی از بزرگ‌ترین دلایل حقانیت قرآن است.

نویسنده: ابراهیم سلطانی

منابع: ۱. معجزات علمی قرآن و حدیث، کمال روحانی ۲. علوم القرآن، مفتی محمد تقی عثمانی، ترجمه: محمد عمر عیدی

ديدگاه شما نظرات ( 0 )
نظري ثبت نشده است.

ديدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *