پنج شنبه, ۲۶ مرداد ۱۳۹۶ مصادف با 24 ذوالقعده , 1438
خانه » باشگاه انديشه » ما دست‌بردار نیستیم
ما دست‌بردار نیستیم

میلیون‌ها سال از خلقت دنیا و انسان می‌گذرد. از ابتدای این هستی، درگیری‌های بیش از حدِ بین حق و باطل هیچ‌گاه، پایانی به روی خود ندیده است و تا برپا شدن قیامت ادامه خو‌اهد داشت. در اینکه پیروزی از آنِ حق خواهد بود تردیدی وجود ندارد!

باطل اگر این روزها دست بر سینه می‌زند و عرضِ اندام می‌کند و خود را پیروز میدان می‌داند به علت نبود حریفانی شجاع و جان برکف است.

باطل همان باطل است چرا روزرگاری در مقابل صلاح الدین ایوبی قد علم نمی‌کرد و با نام او زلزله‌ای چند ریشتری سرزمین وجودش را فرا می‌گرفت؟

باطل همان باطل است چرا یک زمانی در برابر طارق بن زیاد، خود را شکست خورده و خوار می‌دید؟

نکته اینجاست: هرگاه چون باطل با حریفِ نترس و دلیری مواجه می‌شود دست و پای خود را گم می‌کند و با زاری و تضرع زیر دست و پای او می‌افتد. ولی وقتی می‌بیند که عرصه خالی هست و هیچ حریف مقابلی ندارد، می‌گوید من ابر قدرت دنیایم و دنیا مال من است.

به یاد مثالی افتادم که استادم مولوی نصیراحمد سیدزاده حفظه الله آن را در یکی از سخنرانی‌های خویش ارائه نمود: «باطل به عنکبوتی می‌ماند که در خانه‌ای خالی از سکنه به ساختن لانه می‌پردازد؛ چون کسی نیست تارهای خودش را از یک گوشه‌ی خانه به گوشه‌ای دیگر می‌برد و فکر می‌کند تمام منزل در اختیار اوست و کسی دیگر هیچ حقی در آن ندارد. وقتی صاحب منزل می‌آید با کشیدن یک بار جارو بر تارها، تمام قدرت عنکبوت از بین می‌رود و او پا به فرار می‌گذارد!!!

پس باطل همان عنکبوت است و مالک اصلی دنیا مسلمانان واقعی هستند. فقط کافی است: ”مسلمانِ قهرمانی“ روبه رویش قرار گیرد و دستی روی تارهای بافته‌ی سست و بی‌پایه‌اش بکشد بعد ببین چگونه کاسه و کوزه‌ی خود را جمع می‌کند.

این نکته نیز قابل تأمل است که آیا باطل علی رغم شکست‌های سنگین و سیلی‌های محکمی که از حق خورده است تا به حال دست از حیله‌ها و نقشه‌های خود برداشته است؟ آیا احساس خستگی می‌کند؟

قطعاً جواب «خیر» است.

قدمت تاریخ مسیحیت و یهودیت بسیار طولانی هست؛ ولی با همان شور و نشاطشان به دنبال رسیدن اهداف خویش هستند.

می‌دانید چرا؟ چون آن‌ها در تمام کارها و برنامه‌هایشان روزنه‌ای دارند به نام امید. روزنه‌ای که همیشه از آن وارد می‌شوند. نگاه نمی‌کنند ورودشان به این روزنه به شکست می‌انجامد یا پیروزی؛ ولی امید پیروزی دارند. روزنه‌ای که می‌خواهند از آن به اهدافشان برسند. آن هم اهدافی که جز تباهی و ویرانی دنیا چیزی دیگر به بار نمی‌آورد.

تاریخ اندلس هنور در اذهان ثبت است: «وقتی مسیحی‌ها به هدفشان که به دست آوردن اندلس بود، رسیدند چه کارها که نکردند! از قتل و خونریزی گرفته تا تجاوز به زنان مسلمان، از سوزاندن کتاب‌ها گرفته تا تخریب مساجد، مدارس و دانشگاه‌ها. تا جایی که مسیحیان عاقل این عملکرد افراط گرانه‌شان را به ترازوی نقد گذاشتند.

ما چرا دست بردار و ناامید شویم؟ ما چرا درمانده و خسته شویم؟ ما اصلا درست بردار نیستیم، الله قطعا ما را نصرت می‌کند البته به شرطی‌که که مؤمن باشیم چنانکه می‌فرماید: ﴿وکان حقا علینا نصر المؤمنین﴾؛

یاور و مددگار ما خود او تعالیٰ است: ﴿ذلک بأن الله مولی الذین آمنوا﴾؛

حریف مقابل هیچ گونه مولا و مددگاری ندارد: ﴿وأن الکافرین لا مولیٰ لهم﴾.

با این همه ویژگی‌‌هایی که داریم قطعاً پیروزی در انتظار ماست. قلم و قدم را به سوی او باید حرکت بدهیم.

علی‌محمد اسماعیلی‌نژاد
ديدگاه شما نظرات ( 0 )
نظري ثبت نشده است.

ديدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *